بشر حاصل یک تکامل تدریجی چندهزار ساله است. همانطور که حافظه و هوشیاری به دست آورده، توانایی فراموشی و پشت سر گذاشتن هم پیدا کرده تا بتواند زنده بماند. اختراع دوربین تجربهء همین صد و چند سال اخیر است که در مقابل آن تکامل چند هزار ساله هیچ چیز نیست. دوربین حافظه دارد اما فراموشی ندارد. چیزی که در تصویر ثبت شد هرگز پاک نمیشود. وقتی این وسیله اختراع میشد قطعا کسی فکر نکرد آیا وجود آن با ماهیت و کارکردهای انسان شکننده سازگار است یا نه؟ امروز هم شما بدون اینکه به عواقب کار بیاندیشید از ابزارهای جدید از جمله دوربین و تمام شکلهای کاربردیاش(اینستاگرام و حافظههای ابری و نرم افزارهای ویرایش) استفاده میکنید. این درست مثل یک آزمایشگاه گسترده است که شما موش آزمایشگاهیِ آن هستید. اینکه آدمها امروز دچار افسردگی یا سرگشتگی یا بیرحمی یا هر بلای وجودیِ دیگر هستند، شاید خروجهای غیر منتظرهء این آزمایشگاه بیمحاسبه باشند. امروز دیگر مثل دویست سال پیش امکان ندارد از یک تصویر برای همیشه عبور کرد، تمام تصاویر در حافظه ماشینها جاودانهاند. شاید نظر کردن شما به بدبختیها و خوشبختیها از دریچهء تصویرها، اثری جاوادانه و بی فراموشی داشته باشد بر جان و عاقبت شما.
برچسب:
نویسنده: یلدا موسویپور