نمی خوام هیچ کی بدونه که دلم کجا اسیره

سه روز دیگر به اهواز می روم. تا اینجایش مثل همیشه است، مثل سی و هفت سال گذشته. اما چیزی که به هیچ کس نگفته ام این است که وقتی از اهواز برگردم تا سال دیگر همین موقع آنجا نخواهم رفت. از همین الان دلم تنگ شده است ولی باید دل بریدن بزرگسالانه را هم مثل آدم یاد بگیرم، دل بریدن داوطلبانه، نه اینکه مثل بچه ها دستم را بکشند یا چیزی را از جلویم بردارند. هفته اول نوروز را در تهران می گردم و هفته دومش را به یکی از سفرهای ایرانگردی می روم. در کل تابستان و پاییز فقط یک بار می آیم و ان هم به ایرانگردی می گذرد و در نهایت کریسمس سال بعد دوباره اهواز. برنامه شاخداری نیست،فقط عاقلانه است. شهر آنقدرها مهم نیست، ترسناک است که بدون تمام ادمهایی که به آن شهر وصل هستند دنیایم را بسازم. اغلب رفقایم توی آن شهر زندگی می کنند، نمی خواهم برای همیشه ترکشان نمی کنم ولی همینکه یک سال نبینمشان هم خودش خنجر بزرگی است به قلب این اتصال.