از این همه در به دری تو قلب من قیامته

به خودم می گویم حیفه از این همه زیبایی لذت نبری! دلتنگی دیگه چیه؟! به خودم میگم مشکلاتت چی اند الان؟ جای دیگری اگه بودی، جور دیگری اگه زندگی می کردی چیا بودند؟ به خودم میگم یک کاری رو میشه امروز کرد و یک کاری رو فردا؟چرا می خوای اینها جابجا بشن؟چرا بی قراری می کنی برای کاری که اگه فردا انجام بشه بی نهایت راحت تره؟ به خودم میگم... مشکل اینه که زیادی به خودم میگم!این همه صدا توی مغزم کلافه ام می کنه! چند روز پیش اینطوری نبودم، یا به خاطر پاییزه یا به خاطر حس های قاطی از رفتن به ایران و اهواز.