فکر جنگل باش اگه باغ تو سوخته

این روزها به تعطیل کردن خانه شعبه اهوازم فکر می کنم. ماه ها بود که احساس تعلقم را به آنجا فراموش کرده بودم. الان داشتم روایتی از زنی را گوش می دادم که از هر یک رفتگان زندگی اش چیزی مثل یک ژاکت یا گردن بند به یادگار برداشته بود. یاد عینک ننه افتادم که درون قاب نسبتا بزرگی روی دیوار خانه ام است. دریچه ای شد به یادآوری تعلقاتی که آنجا دارم. شاید آن خانه را خالی کنم ولی تعلقاتم را رها نخواهم کرد. مراقبشان خواهم بود. آنجا عزیزانی دارم که جایگاهشان را از دست نمی دهند.آن خانه قدیمی هیچ معنی خاصی ندارد، معنی در آن تاریخی است که نباید از دست برود.