سیاهیای دو چشمت مثل غمهای منه

دوستی می پرسد تو چرا همیشه گرمت است؟ اولین تابستان عمرم است که اهواز نیستم. هر سال این روزها، وسط تابستانِ همه کس کباب کنِ جنوب، روز و شب له له میزدم و منتظر بودم که روزها زودتر بگذرد و دوباره برسیم به خنکی. حالا اینجا بین ابر و باران و خنکی، توی دلم انتظار میکشم و عرق می ریزم تا روزها بگذرند و دوباره برسم به اهواز و خنکی و خانه. در فرار از رنج، در خود رنج فرو می رویم ما خانه به دوشان جنوبی. رنج رفیقِ گرم مزاجِ ماست.